MISTRZ KIBICOWANIA -STREFA KIBICA 11 LISTOPADA

11 listopada 2016 roku już po raz szósty odbył się Luboński Bieg Niepodległości. Zadaniem każdej szkoły było zorganizowanie strefy kibica wzdłuż trasy biegu. Uczniowie naszej szkoły  wraz z rodzicami i nauczycielami przemaszerowali na ulicę Unijną,  aby dopingować i wspierać uczestników biegu.  Kibice z Sp 2 z pełnym zaangażowaniem  w przepięknie przebranych strojach oraz z dużymi flagami Polski zagrzewali  zawodników-biegaczy do  rywalizacji :jedni przybijali "piątki" inni okrzykami oraz hasłami , trąbieniem wspierali dzielnych biegaczy. Wszyscy bardzo dobrze się bawili a atmosfera była niepowtarzalna. Nasi uczniowie pokazali, że kibicowanie nie jest i obce i z chęcią opowiadają o wrażeniach  z tego wydarzenia. Dziękujemy wszystkim za pełne zaangażowanie.

Karolina Tomkowiak

Dnia 27.10. 2016r. uczniowie z klasy 2c mieli okazję uczestniczyć w inscenizacji teatralnej przepięknej historii, która ukazała wspaniałą miłości Pięknej do Bestii oraz ojca. Wszystkie sceny przedstawione były w cudownej choreografii, której towarzyszyły zjawiskowe kostiumy i oryginalne piosenki. Spektakl w sercach najmłodszych pozostawił niezapomniane wrażenia oraz przekonanie o wielkiej wartości jaką jest BEZITERESOWNA MIŁOŚĆ I POŚWIĘCENIE. Na koniec najmłodsi mogli poznać aktorów i zrobić sobie pamiątkowe zdjęcie z przepiękną Bellą…

Małgorzata Olejniczak

We wtorek 8. listopada 2016r. Wyruszyliśmy z naszą panią Martą Gidaszewską do Rogalowego Muzeum Poznania. Jechaliśmy z Lubonia do Dębca autobusem, a z Dębca na Stary Rynek – tramwajem. Na Starym Rynku zaczęliśmy rzucać gołębiom jedzenie, a gołębie się o nie biły. Potem zaczęłam z moją koleżanką Konstancją Kurtiak gonić białego gołębia, żeby go filmować telefonem i robić mu zdjęcia. Potem poszliśmy przez Stary Rynek do muzeum. Weszliśmy na salę i powiesiliśmy kurtki na wieszakach. Pan z muzeum nauczył nas trochę gwary poznańskiej. Mówił, że chłopcy to „szczury”, dziewczynki to „mele”, pieniądze to „bejmy”, ziemniaki to „pyry”, biały ser to „gzik”, dłoń to „pazur”, nogi to „giry”.„TEJ” nic nie znaczy, ale używa się go żeby coś „zaśpiewać”, np. „TEJ, cześć, TEJ.”, „TEJ, Jak się masz, TEJ?”.Od drugiego pana dostaliśmy czapki piekarskie i wtedy się zaczęło :-). Pan podzielił nas na 7 grup. Pierwsza grupa wygniatała ciasto i kulała w kulę - pan powiedział że pierwszych dzieci kula wygląda jak MÓZG. Druga grupa miała sobie przypomnieć osoby, które ostatnio ją wkurzyły i ze złością walić pięściami w ciasto. Trzecią grupą byłam ja z moją koleżanką Basią Pawłowską. Pan powiedział, że wyglądamy na najsilniejsze dziewczyny i dlatego dał nam najcięższy wałek. Gdy wałkowałyśmy ciasto, pan powiedział, że jesteśmy białe jak trupy. Kiedy rozwałkowałyśmy ciasto, pan powiedział, że się nam pomyliły święta, bo to nie jest Wielkanoc, a my rozwałkowałyśmy placek w kształcie JAJA :-). Drugim dzieciom powiedział to samo, a trzecim dzieciom, że góra ciasta nie jest w ogóle rozwałkowana. Czwarta grupa wycinała szablami trójkąty i pan powiedział, że jak ktoś sobie obetnie palec - „bo tak się czasami zdarza”, to ma wrzucić do wiadra. Piąta grupa wyciskała lukier – z tuby z papieru. Szósta grupa zawijała rogale. Natomiast siódma grupa zawijała rogi rogala do przodu, aby rogal był w kształcie podkowy. Na koniec obejrzeliśmy film o legendzie, w jaki sposób Poznań otrzymał swoją nazwę i w tym czasie jedliśmy po ćwiartce rogala Świętomarcińskiego :-).

Bardzo podobała mi się wycieczka, ponieważ było bardzo ciekawie i nauczyłam się trochę gwary poznańskiej.

Joanna Przybysz kl. II b