W czwartek, 11 maja obejrzeliśmy pełen humoru film „W głowie się nie mieści”. Bohaterką filmu jest Riley, której życiem kieruje pięć elementarnych emocji: radość, strach, gniew, odraza i smutek. Kierują one reakcjami dziewczynki przy pomocy elektronicznej konsoli i zapisują wspomnienia w szklanych kulach. Chciałoby się, żeby to radość miała zawsze decydujący głos, ale tak nie jest. Wszystko zmienia się po przeprowadzce do innego miasta, kiedy to radość i smutek wydostają się na zewnątrz centrum dowodzenia emocjami, co grozi rozpadem kształtującej się osobowości Riley.

Film jest niejako podróżą do wnętrza umysłu 11–latki i my wraz z naszymi podopiecznymi mogłyśmy przenieść się do niego, czyli do miejsca stanowiącego skupisko emocji; miejsca, gdzie kształtują się zręby osobowości, a świeże wspomnienia i zamierzchłe ślady pamięciowe układają się w barwną mozaikę. I właśnie to wszystko, co dzieje się w głowie Riley jest źródłem humoru.

Po obserwacji działania wielu mechanizmów ludzkiej psychiki zagraliśmy w kalambury, których tematem były emocje, m.in. złość, żal, gniew, radość, odraza, nadzieja, miłość. Zaproponowana praca plastyczna opierała się na stworzeniu przy pomocy palców i farby wymarzonego przyjaciela i zastanowienie się jakie cechy najbardziej cenimy w drugim człowieku. Wspólnie ustaliliśmy czym są związki frazeologiczne, i z tą wiedzą przeszliśmy do ostatniego zadania, mianowicie przedstawiania za pomocą mowy ciała, gestów, i rysunków związków frazeologicznych związanych z sercem. Zadanie wywołało dużo emocji i śmiechu, a nasi uczniowie świetnie sobie z nim poradzili.

Zapraszamy na ostatni w tym roku szkolnym film i warsztaty w dniu 07.06.2017r od godz. 17:30 do godz. 20:30.

Obejrzymy film pt. „Mały Książę”

Prosimy zapisywać się przez e-dziennik, w świetlicy szkolnej bądź w sali nr 107 u Pań: Joanny Kwiecińskiej oraz Sylwii Wojtkowiak.

"Jak spotkałam ufoludka"

Pewnego jesiennego dnia, nie za górami, lasami, rzekami, ale w parku koło dworca w Luboniu zobaczyłam – nie zgadniecie co, dziurę w ziemi jakby tam wylądował statek kosmiczny! Podeszłam bliżej żeby się przyjrzeć tej dziurze, ale szybko  musiałam pobiec do domu, bo za pięć minut miałam być na urodzinach mojego wujka, a wujek przyjechał do mojego domu! Uf, zdążyłam! Jutro też pójdę sprawdzić tę zagadkę do parku. Następnego dnia z rana przed szkołą, czyli o szóstej pięć wyruszyłam do parku zbadać zagadkę o statku, już wiecie jakim. Kosmicznym! Dotarłam do parku o szóstej piętnaście, wynika to z tego, że idzie się dziesięć minut, jak się jest niewyspanym i nie ma świateł. Gdy dziś zaszłam do parku, gdzie wczoraj jeszcze była dziura wysokości jednego metra, zastałam tam statek kosmiczny! Weszłam  na drzewo, umiem się wspinać, więc nie spadnę z drzewa, a weszłam na brzozę, bo jest wysoka i szczupła, ja jestem lekka – ważę  osiemnaście kilogramów i mam osiem lat – dobra opowiadam dalej.   Weszłam na brzozę żeby zobaczyć czy nikogo nie ma. Ale się zdziwiłam, gdy dąb koło mnie był zajęty przez ufoludka! Żywego! - Hello! I’ Ufek! - Powiedział do mnie : „Cześć ja Ufek”. - Hello! I’ Joanna! Muszę wracać do domu! By, by! - Krzyknęłam, co oznacza pa, pa! - Odpowiedział mi tak samo. Gdy przyszłam trzeciego dnia już tam czekał. Ale przywitał się inaczej, powiedział po polsku. - Cześć Asiu! - Cześć Ufku! Opowiem wam jak wygląda jest cały zielony! Ale się zawsze inaczej ubiera! - Nauczyłeś się polskiego Ufku?  - Tak! - A jak jest po kosmicznemu Ufek? - Ufek! Imiona mówi się tak samo. - A czemu przyjechałeś na Ziemię? - Bo chciałem ją zbadać. - Fajnie jest w kosmosie? - Tak. - A na jakiej planecie mieszkasz Marsie, Jowiszu? - Neptunie. - Łał! Dryń, dryń! - Mama Ufmisia dzwoni! - Na komórkę? - Czemu nie? Pa, pa Asiu! Skończyła się moja przygoda na Ziemi! Za tydzień znów przyjadę! Wracam na Neptun! - Pa, pa Ufku!

Joanna Przybysz IIb

Dnia 18 maja uczniowie klasy 2b wybrali się na wycieczkę do Poznania. Dzieci uczestniczyły w warsztatach edukacyjnych zorganizowanych przez Castoramę w ramach akcji „Majsterkowo”. Uczniowie pod okiem specjalistów z Castoramy doskonalili swoje umiejętności manualne pracując z drewnem i prawdziwymi narzędziami. Podczas warsztatów dzieci poznały strukturę drewna oraz jego właściwości i zastosowanie. Dzieci ubrane w specjalnie przygotowane fartuchy samodzielnie tworzyły drewnianą skrzynkę zgodnie z instrukcją. Wprawdzie model składał się z gotowych elementów, ale zbicie go wymagało wielkiej wytrwałości, skupienia. Nauczyły się jak posługiwać się młotkiem, i poznały zasady bezpieczeństwa. Wszyscy uczniowie poradzili sobie wspaniale z zadaniem. Zajęcia w Castoramie rozwijają wyobraźnię dzieci i pokazują, że majsterkowanie wcale nie jest takie trudne. Najwięcej satysfakcji dzieciom daje zaś samodzielna i twórcza praca. Lekcja w „Majsterkowie” zakończyła się wręczeniem dyplomów. W nagrodę za wzorowe zachowanie podczas zajęć i solidnie wykonane prace wszyscy uczniowie otrzymali drobne upominki, zabrali do domu także skrzyneczki, które własnoręcznie wykonali. Serdecznie dziękujemy dyrekcji oraz pracownikom Castoramy za tak wspaniale przygotowane warsztaty.

Marta Gidaszewska

W minioną środę zakończył się szkolny turniej mini koszykówki dziewcząt klas IV - V.

W zawodach udział wzięło ponad 30 dziewcząt reprezentujących klasy: 4AC, 5A, 5B, 5C i 5D. Rozegrano 30 meczy w systemie 3 x 5 minut, każdy z każdym. Spotkania były bardzo zacięte i pełne sportowych emocji. Jednak wszystkie przebiegły zgodnie z zasadą "fair play" i w przyjaznej atmosferze. Dziewczynki bardzo dobrze się bawiły, ale przede wszystkim wykazały się wielką walecznością i umiejętnością współpracy w zespole. 

Turniej zakończył się zwycięstwem zespołu z klasy 5B, który wygrał wszystkie mecze, rzucając aż 112 punktów. Drugie miejsce wywalczyła klasa 5A, która zaliczyła tylko jedną porażkę, natomiast trzecie miejsce przypadło klasie 5D.

Dużą niespodzianką była świetna postawa zawodniczek z klas czwartych, które ostatecznie zajęły czwartą pozycję. Piąte miejsce dla drugiego zespołu klasy 5A, a szóste dla klasy 5C.

 Wszystkim dziewczętom serdecznie gratuluję i dziękuję za tak liczny udział w turnieju.

Mam nadzieję, że w przyszłym roku szkolnym będzie Was jeszcze więcej.